" සල්ලි නැතුව දුම්රියට ප ,නින්න ගිය තරුණයාට රෝද පුටුවේ හිටපු ආබාධිත මාමා කරපු දේ ''
- Get link
- X
- Other Apps
කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානය හැමදාමත් වගේ මිනිස්සුන්ගෙන් පිරිලා, කලබලකාරී එකක්. හැමෝම දිව්වේ තමන්ගේ ගමනාන්තයන් හොයාගෙන. ඒ කලබලය අස්සේ, එක පැත්තක තමන්ගේ පැරණි රෝද පුටුවක වාඩිවෙලා හිටපු "සිරිපාල මාමා" හිටියා. සිරිපාල මාමා අවුරුදු ගාණක ඉඳන් කොටුව ස්ටේෂන් එකේ එක එක පොඩි බඩු, පෑන්, ලේන්සු විකුණලා ජීවත් වුණ අ.බ්බගාත මනුස්සයෙක්. එයාට පවුලක් හිටියේ නැහැ. එයාගේ ලෝකය වුණේ ඒ රෝද පුටුව සහ එයා ළඟට එන පාරිභෝගිකයෝ විතරයි. එයා කවදාවත් හිඟා කෑවේ නැහැ, හැමදාම තමන්ගේ මහන්සියෙන් කීයක් හරි හම්බකරගන්නයි උත්සාහ කළේ.
එක වැහි බර හැන්දෑවක, ස්ටේෂන් එකේ සෙනඟ ටිකක් අඩු වෙලාවක, අවුරුදු 25ක විතර තරුණයෙක් ඉතාමත් සිතිවිලි බරව, දෑස්වල කඳුළු පුරවාගෙන සිරිපාල මාමා ළඟින් ඇවිදගෙන ගියා. ඔහුගේ නම කවිඳු. කවිඳු එදා හිටියේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම එපා වෙලා. ඔහුගේ අම්මා දැඩි සේ රෝගාතුර වෙලා රෝහල්ගත කරලා හිටියේ, නමුත් අත්යවශ්ය සැත්කමකට රුපියල් ලක්ෂ පහක් සොයාගන්න කවිඳුට බැරි වුණා. හැමතැනින්ම උදව් ඉල්ලුවත් හැම දොරක්ම ඔහුට වැහුණා. අවසාන බලාපොරොත්තුවත් නැතිවුණ තැන, කවිඳු දුම්රියට පැනලා ජීවිතය නැති කරගන්නයි එදා කොටුවට ආවේ.
කවිඳු වේදිකාව දෙසට යනකොට, ඔහුගේ අතේ තිබුණු පොඩි ලෙදර් පසුම්බියක් (Wallet) බිමට වැටුණා. කවිඳුට ඒක තේරුණේ නැහැ, ඔහු කලකිරීමෙන් ඉදිරියටම ගියා.
මේක දැක්කේ සිරිපාල මාමා. "පුතා... පුතා... පොඩ්ඩක් ඉන්න..." සිරිපාල මාමා කෑගැහුවා. නමුත් දුම්රියේ ශබ්දය නිසා කවිඳුට ඒක ඇහුණේ නැහැ. සිරිපාල මාමා තමන්ගේ දෑත්වල මුළු ශක්තියම යොදවලා රෝද පුටුව වේගයෙන් ඉදිරියට තල්ලු කරගෙන ආවා. බිම තිබුණු පසුම්බිය අතට ගත්ත සිරිපාල මාමා, කවිඳු දුම්රිය ළඟට යන්න කලින් ඔහුව නවත්තගන්න සමත් වුණා.
"පුතා, ඔයාගේ පර්ස් එක වැටුණා.." සිරිපාල මාමා හතිලමින් කිව්වා.
කවිඳු හැරිලා බලලා පසුම්බිය අතට ගත්තා. ඒකේ සල්ලි තිබුණේ නැහැ, තිබුණේ ඔහුගේ අම්මාගේ රෝහල් වාර්තා සහ "අම්මා" ලියපු පොඩි සටහනක් විතරයි. කවිඳු සිරිපාල මාමා දෙස බලලා, "ඕකේ සල්ලි නැහැ මාමේ... මගේ ළඟ දැන් කිසිම දෙයක් නැහැ... මට ජීවත් වෙලා වැඩකුත් නැහැ..." කියලා අඬන්න පටන් ගත්තා.
සිරිපාල මාමා වයසින් මුහුකුරා ගිය කෙනෙක් නිසා කවිඳුගේ හිතේ තියෙන කලකිරීම නිසා ඔහු මර.නය සොයාගෙන යන්න හදන බව වටහාගත්තා. ඔහු කවිඳුව දුම්රිය අද්දරින් ඉවතට කැඳවාගෙන ආවා. "පුතා, මොකද වුණේ? මට කියන්න.." සිරිපාල මාමා කරුණාවෙන් ඇහුවා.
කවිඳු තමන්ගේ අම්මාගේ අසනීපය සහ මුදල් නැතිකම ගැන සියල්ල සිරිපාල මාමාට පැවසුවා. "ලක්ෂ පහක් මාමේ... මං වගේ අසරණයෙක් කොහොමද ඒක හොයන්නේ?" කවිඳු බිම බලාගෙන වැලපුණා.
සිරිපාල මාමා මොහොතක් නිශ්ශබ්ද වුණා. ඊටපස්සේ ඔහු තමන්ගේ රෝද පුටුවේ අසුන යට තිබුණු, දිරාපත් වූ රෙදි බෑගයක් එළියට ගත්තා. ඒ බෑගය ඇතුළේ තිබුණේ අවුරුදු විසි ගණනක් තිස්සේ ඔහු පෑන් සහ ලේන්සු විකුණලා, දවසට රුපියල් සීගානේ ඉතුරු කරපු සල්ලි පොත් සහ මුදල් නෝට්ටු සමූහයක්. ඔහු තමන්ගේ අනාගතයේදී අසනීප වුණොත් බෙහෙත් ගන්න සහ තමන්ගේ අවසන් කටයුතු සඳහා එකතු කරපු මුදල ඒක. එහි හරියටම රුපියල් ලක්ෂ හතරහමාරක් විතර තිබුණා.
සිරිපාල මාමා ඒ බෑගය කවිඳුගේ අතින් තිබ්බා."මාමේ... මේ මොකක්ද?" කවිඳු පුදුමයෙන් ඇහුවා.
"පුතා, මේකේ ලක්ෂ හතරහමාරක් තියෙනවා. මේ මගේ ජීවිත කාලෙම ඉතිරිකිරීම්. මට දැන් මේවයින් වැඩක් නැහැ. මට මැරෙන්න කලින් කාටහරි ජීවිතයක් දෙන්න පුළුවන් නම්, ඒක මගේ අම්මා මට දුන්න ජීවිතයට වඩා වටිනවා. මේ සල්ලි අරන් ගිහින් අම්මව බේරගන්න. මනුස්සයෙක්ගේ ජීවිතයක් නැතිකරගන්න හදන්න එපා පුතේ, ජීවිතේ කියන්නේ මහ පුදුම දෙයක්.." සිරිපාල මාමා මෘදු සිනහවකින් කිව්වා.
කවිඳුට තමන්ගේ දෑස් අදහාගන්න බැරි වුණා. ලෝකයාම තමන්ව ප්රතික්ෂේප කරද්දී, ස්ටේෂන් එකේ රෝද පුටුවක ඉන්න, තමන්ට වඩා දහස් ගුණයක් අසරණ මනුස්සයෙක් තමන්ගේ මුළු ජීවිත ඉතිරිකිරීමම මෙලෙස පරිත්යාග කිරීම කවිඳුගේ හදවත කඩා හැලෙන්නට සැලැස්සුවා. කවිඳු සිරිපාල මාමාගේ දෙපා අල්ලා වැඳ වැටුණා. "මාමේ... මම මේ සල්ලි කවදා හරි දවසක උසස් විදිහටම ආපහු දෙනවා..." කවිඳු පොරොන්දු වුණා.
"මට සල්ලි එපා පුතේ, අම්මා සනීප වුණාම මාව බලන්න එක්කන් එන්න.." සිරිපාල මාමා කිව්වා.
මාස හයකට පසු...
කවිඳුගේ අම්මාගේ සැත්කම සාර්ථක වුණා. ඇය සුවය ලැබුවා. කවිඳුට අලුත් රැකියාවකුත් ලැබුණා. එදා වගේම තවත් වැහි බර හැන්දෑවක, කවිඳු සහ ඔහුගේ අම්මා කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානයට ආවා. ඔවුන් ආවේ සිරිපාල මාමාව බලන්න.
නමුත් එතැන සිරිපාල මාමා හිටියේ නැහැ. වෙනත් වෙළෙන්දෙක්ගෙන් අහපුවහම දැනගන්න ලැබුණේ, සිරිපාල මාමා සති දෙකකට කලින් දැඩි ලෙස රෝගාතුර වෙලා මියගිය බවයි.
කවිඳු ගැහෙන දෑතින් ඒ කොළ කැබැල්ල දිග හැරියා. එහි මෙසේ ලියා තිබුණා..
"පුතේ, ඔයා එනකම් මං බලාගෙන හිටියා. හැබැයි මගේ වෙලාව ඉවරයි. මං සල්ලි දුන්නේ ආපහු ගන්න නෙවෙයි. මට මේ ලෝකේ කවුරුත් හිටියේ නැහැ. හැබැයි මැරෙන්න කලින් මට දැනුණා මටත් පුතෙක් ඉන්නවා කියලා. ඒ සල්ලිවලින් අම්මව බලාගන්න. මගේ රෝද පුටුව ස්ටේෂන් එකේ අයිනක ඇති, පුළුවන් නම් ඒක වෙනත් අසරණයෙකුට දෙන්න. මං සතුටින් යන්නේ... - සිරිපාල මාමා"
කවිඳු ඒ සටහන හදවතට තද කරගෙන හඬා වැටුණා. සිරිපාල මාමා ශරීරයෙන් සමුගෙන තිබුණත්, ඔහුගේ අසිරිමත් කරුණාවන්ත හදවත කවිඳුගේ අම්මාගේ පපුවේ ගැහෙන හැම හෘද ස්පන්දනයක් පාසාම සදාකල් ජීවත් වුණා.
ලංකාවේ කොහේ හෝ තැනක, අදටත් මෙවැනි නොපෙනෙන දේවදූතයන් වැනි මිනිසුන් අප අතරම ජීවත් වන බව කවිඳු එදා වටහාගත්තා.
- Get link
- X
- Other Apps

Comments
Post a Comment