කොළඹ ඉඳන් කිලෝමීටර් ගණනාවක් ඈතින් පිහිටි, මහවැලි ගඟට මායිම් වුණු පුංචි ගමක තමයි දිසානායක මාමා ජීවත් වුණේ. වයස අවුරුදු හැටපහක් වුණු දිසානායක මාමාගේ එකම රස්සාව වුණේ තමන්ගේ පරණ බයිසිකලේ පිටිපස්සේ පෙට්ටියක් බැඳගෙන ගම පුරාම අයිස්ක්රීම් විකුණන එක.
ගමේ හැමෝම එයාට කතා කළේ "අයිස්ක්රීම් මාමා" කියලා. දිසානායක මාමාට දරුවෝ හිටියේ නැහැ. අවුරුදු කිහිපයකට කලින් එයාගේ බිරිඳත් අසනීප වෙලා නැති වුණා. එදා ඉඳන් එයා තනි වුණත්, ගමේ ඉන්න හැම දරුවෙක්ම දිසානායක මාමා සැලකුවේ තමන්ගේම දරුවෝ වගේ.
ඒත් මේ කතාව වෙනස් වෙන්නේ "කවිශ්කා" කියන අවුරුදු දහයක පුංචි දුව නිසා.
කවිශ්කා කියන්නේ ගමට අලුතින් ආපු, හරිම දුප්පත් පවුලක දරුවෙක්. ඇයට හිටියේ අසනීප වුණු අම්මා විතරයි. හැමදාම හවසට දිසානායක මාමා තමන්ගේ බයිසිකලයේ සීනුව නාද කරගෙන "ටිං ටිං... ටිං ටිං..." ගාමින් එනකොට, ගමේ හැම ළමයෙක්ම සල්ලි අරන් දුවගෙන ආවා. ඒත් කවිශ්කා කවදාවත් අයිස්ක්රීම් ගන්න ආවේ නැහැ. ඇය කළේ වැට අයිනට වෙලා, අනිත් ළමයි අයිස්ක්රීම් කන දිහා ආසාවෙන් බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි.
දවසක් දිසානායක මාමා මේක දැකලා කවිශ්කා ළඟට ගියා.
"ඇයි දුවේ අයිස්ක්රීම් කන්න ආස නැද්ද?" මාමා හරිම ආදරෙන් ඇහුවා.
බිම බලාගත්තු කවිශ්කා, ඇගේ පුංචි සාක්කුවෙන් පරණ ලේන්සුවක ඔතපු දෙයක් එළියට ගත්තා. ඒකේ තිබුණේ රුපියල් දහයේ කාසියකුයි, ලස්සන කහ පාට වල් මල් තුනකුයි.
"මාමා... මං ළඟ සල්ලි නෑ... හැබැයි මං ළඟ මේ ලස්සන මල් තියෙනවා. මේ මල් දීලා මට අයිස්ක්රීම් එකක් ගන්න පුළුවන්ද?" ඇය ඇහුවේ බලාපොරොත්තු සහගත දෑසින්.
දිසානායක මාමාගේ පපුව වේදනාවෙන් පිරිලා ගියා. එයා එක පාරටම හිනා වුණා.
"අයියෝ දුවේ! මාමා මේ වගේ ලස්සන මල් ජාතියක් හොය හොයා හිටියේ! මේ මල් හරිම වටිනවා. මේ මල් තුනට මාමා දුවට ලොකු අයිස්ක්රීම් එකක් දෙනවා!"
එදා ඉඳන් ඒක අමුතුම සම්ප්රදායක් වුණා. හැමදාම හවසට කවිශ්කා පාර අයිනේ පිපෙන ලස්සනම කහ පාට මල් තුනක් කඩාගෙන ඇවිත් දිසානායක මාමාට දෙනවා. මාමා ඒ මල් ටික බයිසිකලේ ඉස්සරහ කූඩයෙන් තියාගෙන, ඇයට රසම රස අයිස්ක්රීම් එකක් දෙනවා. ගමේ අනිත් අය මේක දැකලා දිසානායක මාමාට හිනා වුණා. "පිස්සු මනුසයෙක්, මල් වලට අයිස්ක්රීම් දෙනවා" කියලා සමහරු කිව්වා. ඒත් මාමා ඒ කිසිම දේකට සැලුණේ නැහැ.
කාලය මාස කිහිපයක් ගෙවිලා ගියා. එකපාරටම දින තුනක් තිස්සේ දිසානායක මාමාගේ බයිසිකල් සීනුව ගමේ ඇහුණේ නැහැ. කවිශ්කා හැමදාම හවසට පාර අයිනට වෙලා මල් තුනක් අතින් අරන් බලාගෙන හිටියත් මාමා ආවේ නැහැ.
හතරවෙනි දවසේ කවිශ්කා දැනගත්තා දිසානායක මාමා දැඩි ලෙස රෝගාතුර වෙලා රෝහලේ නතර කරලා ඉන්නවා කියලා. එයාට සලකන්න කවුරුත් හිටියේ නැහැ. ගමේ වැඩිහිටියෝ කිහිපදෙනෙක් එකතු වෙලා තමයි ඔහුව හොස්පිට්ල් එකට ඇතුළත් කරලා තිබුණේ.
පුංචි කවිශ්කා අඬන්න පටන් ගත්තා. ඇයට දිසානායක මාමාව බලන්න යන්න ඕන වුණා. ඇය අම්මගෙන් අවසර අරගෙන, අම්මත් එක්ක ගමේ රෝහලට යන බස් එකකට නැග්ගා. ඇගේ අතේ තිබුණේ වෙනදා වගේම පාර අයිනෙන් කඩාගත්තු කහ පාට මල් කළඹක් විතරයි.
කවිශ්කා අම්මත් එක්ක රෝහලේ වෝඩ් එකට ඇතුළු වෙද්දී දිසානායක මාමා ඇස් පියාගෙන, සේලයින් බට අස්සේ අමාරුවෙන් හුස්ම ගනිමින් හිටියේ. වෛද්යවරුන් කියලා තිබුණේ ඔහුගේ තත්ත්වය ටිකක් බරපතළයි, ජීවිතේ ගැන ලොකු බලාපොරොත්තු තියාගන්න අමාරුයි කියලා.
කවිශ්කා හෙමින් සීරුවේ ඇඳ ළඟට ගියා. ඇය මාමාගේ වෙව්ලන අත උඩින් අර කහ පාට මල් ටික තිබ්බා.
"මාමා... මං අදත් මල් ගෙනාවා... මට අයිස්ක්රීම් එපා මාමා... අනේ නැගිටින්නකෝ..." කවිශ්කා හයියෙන් අඬන්න පටන් ගත්තා.
ඒ පුංචි දුවගේ කඳුළු බිංදු දිසානායක මාමාගේ අත උඩට වැටෙද්දී, සේලයින් කටු ගහපු ඒ අත හෙමින් සීරුවේ හෙලවුණා. සති කිහිපයකින් හිනාවෙලා නොතිබුණු ඒ මහලු මුහුණේ ඇස් හෙමින් ඇරුණා. කවිශ්කාව දැකපු මාමාගේ ඇස්වලින් සතුටු කඳුළු කඩාගෙන වැටුණා.
එතැන සිටි දොස්තර මහත්වරු පවා පුදුම වුණා. ඖෂධ වලට වඩා, ඒ පුංචි දරුවාගේ අහිංසක ආදරය සහ කෘතඥතාවය ඒ මහලු මිනිසාට ජීවත් වෙන්න ලොකුම ශක්තියක් වෙලා තිබුණා.<\p>
කාලය වේගයෙන් ගෙවී ගියා. මේ සිදුවීමෙන් අවුරුදු පහළොවකට පසු, කොළඹ ප්රධාන පෙළේ රෝහලක ළමා රෝග අංශයේ විශේෂඥ වෛද්යවරියක් ලෙස තරුණියක් සේවයට බැඳුණා. ඇය වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි, වෛද්ය කවිශ්කා දිසානායක.
දිසානායක මාමා එදා සනීප වුණාට පස්සේ කවිශ්කාගේ අධ්යාපන කටයුතු වලට තමන්ට පුළුවන් විදිහට උදව් කළා. ඇය ඔහුව තමන්ගේම තාත්තා වගේ බලාගත්තා.
අදටත් දොස්තර කවිශ්කාගේ නිල කාමරයේ මේසය උඩ, ලස්සන වීදුරු බඳුනක හැමදාම නැවුම් කහ පාට වල් මල් තුනක් තියලා තියෙනවා. ඒක දකින අනිත් දොස්තරලා අහනවා, "ඇයි ඩොක්ටර් මේ වගේ පාර අයිනේ තියෙන වටිනාකමක් නැති මල් ජාතියක් මේසය උඩ තියාගෙන ඉන්නේ?" කියලා.
එතකොට කවිශ්කා ආදරණීය හිනාවකින් මෙහෙම කියනවා...
"මේ ලෝකේ මං දැකපු වටිනාම මුදල තමයි මේ මල්. මොකද, කිසිම කෙනෙක් නැති අසරණ වෙච්ච පුංචි කෙල්ලෙක්ට, මිනිස්කම සහ කරුණාව කියන දේ කියා දීලා මාව මේ තත්ත්වයට පත් කළේ ඔය මල් තුනයි..."
ලෝකය ලස්සන කරන්නේ සල්ලි විතරක් නෙවෙයි, අපි නොහිතන වෙලාවක කෙනෙක් වෙනුවෙන් දක්වන පුංචි කරුණාව සහ අනුකම්පාවයි. ශ්රී ලාංකික අපේ හිත්වල තවමත් ඉතිරි වී ඇති ඒ උතුම් මිනිස්කම මේ කතාවෙන් පසක් වෙනවා.
Comments
Post a Comment