මීදුමෙන් වැසුණු නුවරඑළියේ ඈත කෙළවරක පිහිටි කුඩා තේ වත්තක, අවුරුදු හැටපහක් වයසැති පුණ්යසිරි ජීවත් වුණා. දෑතේ කරගැට මතු වූ, වැරහැලි ඇඳගත් ඔහු, ඒ වත්තේ සාමාන්ය මුරකරුවෙක්. වැඩිය කතාබහක් නැති, නිතරම තනියම ඉන්න පුණ්යසිරි දෙස බොහෝ දෙනෙක් බැලුවේ අනුකම්පාවෙන් එහෙමත් නැත්නම් නොසලකා හැරීමෙන්.
ඒ ගමේම ජීවත් වුණු මල්කාන්ති කියන වැන්දඹු මවට සහ ඇගේ දියණිය සඳමලීට ජීවිතය කියන්නේ ලොකු අරගලයක්. සඳමලී ඉගෙනීමට ඉතාමත් දක්ෂ දැරියක්. ඇයට කොළඹ විශ්වවිද්යාලයට ඇතුළත් වීමට වරම් ලැබුණත්, ඇයට අවශ්ය පොත්පත්, නවාතැන් පහසුකම් සහ මූලික වියදම් සොයාගන්න මල්කාන්තිට කිසිම ක්රමයක් තිබුණේ නැහැ.
"අනේ දුවේ, මට තවත් අතපාන්න කෙනෙක් නැහැ. උඹේ ලොකු හීනේ මෙතනින් ඉවර කරන්න වෙයිද මන්දා..." මල්කාන්ති හැඬූ කඳුළින් සඳමලීට පවසනවා පුණ්යසිරි වත්තේ කොනක ඉඳන් අහම්බෙන් අසා සිටියා.
ඊළඟ සතියේ සඳමලීගේ විශ්වවිද්යාල ලියාපදිංචි වීමේ අවසන් දිනය පැමිණියා. ඔවුන් සියල්ල අත්හැර දමා බලාපොරොත්තු සුන්ව සිටි ඒ අවසාන රාත්රියේ, ඔවුන්ගේ දිරාපත් වූ ලෑලි දොර යටින් සුදු පැහැති ලියුම් කවරයක් ගෙතුළට දමා තිබුණා.
මල්කාන්ති බියෙන් බියෙන් එය අතට ගත්තා. කවරය ඇතුළේ තිබුණේ රුපියල් පනස්දහසක මුදලක් සහ කුඩා කොළ කැබැල්ලක්. එහි අත් අකුරු වෙව්ලන ස්වභාවයක් ගත්තා. එහි ලියා තිබුණේ මෙලෙසයි.
"දුවේ, උඹේ ඉගෙනීම නතර කරන්න එපා. මේ සල්ලිවලින් ලියාපදිංචි වෙන්න. හැම මාසෙම පළවෙනිදාට උඹට අවශ්ය මුදල මේ විදිහටම ලැබෙයි. කිසිම දේකට බයවෙන්න එපා."
— ගමේ හිතවතෙක්
මල්කාන්ති සහ සඳමලී සතුටින් මෙන්ම පුදුමයෙන් හඬන්නට වුණා. ඔවුන් ගමේ ධනවත් මුදලාලිලා, දේශපාලනඥයන් පස්සේ ගියත් කවුරුවත් උදව් කළේ නැහැ. එසේ නම් මේ තමන්ගේ නමවත් කියන්නේ නැතුව උදව් කළ ඒ උතුම් මනුස්සයා කවුද?
කාලය වේගයෙන් ගෙවී ගියා. සඳමලී විශ්වවිද්යාලයේ ඉතාමත් දක්ෂ ලෙස ඉගෙන ගත්තා. පුදුමයකට මෙන්, සෑම මාසයකම 1 වනදා වන විට ඇගේ බැංකු ගිණුමට රුපියල් තිස්දහසක මුදලක් වැටුණා. කිසිම දිනක එය වැරදුණේ නැහැ. ෆේස්බුක් එකේ පින්තූර දමා "මම උදව් කළා" යැයි කියන සමාජයක, මේ අසිරිමත් මිනිසා තමන් කවුදැයි ලෝකයට රහසක්ව තබාගත්තා.
සඳමලී සුවිශේෂී දක්ෂතා දක්වමින් විශ්වවිද්යාලයේ ප්රථම පංතියේ සාමාර්ථයක් (First Class) සහිතව උපාධිය සමත් වුණා. ඇයට වෘත්තියෙන් ඉහළ රැකියාවක්ද ලැබුණා.
ඇයට දැන් එකම එක ආසාවක් තිබුණා. ඒ, තමන්ගේ ජීවිතය හැඩගැස්වූ, නන්නාඳුනන ඒ දේවදූතයා කවුදැයි සොයාගෙන, ඔහුට දණ නමා වැඳ නමස්කාර කිරීමටයි.
ඇය සහ මල්කාන්ති ගමට පැමිණ, බැංකුවට ගොස් වසර හතරක් පුරා තමන්ට මුදල් දැමූ ගිණුම් අංකය කාගේදැයි සොයා බැලීමට කළමනාකරුගෙන් දැඩි ලෙස ඉල්ලා සිටියා. මුලදී බැංකු රීති මත එය ප්රතික්ෂේප කළත්, සඳමලීගේ කඳුළු හමුවේ කළමනාකරු එම නම සහ ලිපිනය සොයා දුන්නා
එම නම දුටු මල්කාන්ති සහ සඳමලී මවිතයෙන් ගල් ගැසුණා!
නම: කේ. පුණ්යසිරි
ලිපිනය: තේ වතු නිවාසය, නුවරඑළිය.
"දෙවියනේ... ඒ අපේ වත්තේ ඉන්න අර අසරණ පුණ්යසිරි මාමාද?" මල්කාන්තිට අදහාගත නොහැකි වුණා.
ඔවුන් වහාම පුණ්යසිරි සොයා තේ වත්තේ කුඩා ලැයිම් කාමරය වෙත දිව ගියා. නමුත් ඔවුන් යන විට එහි සිටියේ වතු අධිකාරීවරයා සහ ගම්වැසියන් කිහිපදෙනෙකු පමණයි. පුණ්යසිරි වයසත් සමඟ ඇති වූ දැඩි අසනීප තත්ත්වයක් නිසා එදින උදෑසන රෝහල්ගත කර තිබුණා.
සඳමලී සහ මල්කාන්ති නුවරඑළිය රෝහලට දිව ගියා. එහි දැඩි සත්කාර ඒකකයේ ඇඳක් මත, ඔක්සිජන් නල දමාගෙන පුණ්යසිරි අවසාන හුස්ම ටික රැකගන්න උත්සාහ කරමින් සිටියා.
ඇය දිව ගොස් ඒ මහලු, වැරහැලි දෑත් තදින් අල්ලා ගත්තා. "මාමේ... ඇයි මාමේ අපිට හැංගුවේ? ඇයි මේ වගේ දුකක් වින්දේ?" සඳමලී මහ හඬින් හඬන්නට වුණා.
ඒ ශබ්දයට පුණ්යසිරි සෙමින් දෑස් හැරියා. ඔහුගේ මුවගට සියුම් සිනහවක් ආවා. වතු අධිකාරීවරයාද ඒ අසල සිටි අතර, ඔහු සැලෙන හඬින් සත්යය පැහැදිලි කළා..
"දුවේ... පුණ්යසිරිගේ එකම පුතා මීට අවුරුදු දහයකට කලින් සල්ලි නැතිකමට ඉගෙනගන්න බැරුව, රස්සාවක් නැතුව අන්තිමේදී ජීවිතය නැති කරගත්තා. එදා ඉඳන් පුණ්යසිරි දිවුරා ගත්තා මේ ගමේ කිසිම දරුවෙකුට සල්ලි නැතිකම නිසා ඉගෙනීම නතර කරන්න ඉඩ තියන්නේ නැහැ කියලා.
එයා රෑ තිස්සේ නිදි මරලා මුර රක්ෂාව කළා. දවල්ට කුලී වැඩ කළා. එයා උදේට විතරක් බනිස් ගෙඩියක් කාලා, රෑට බත් ඩිංගක් කාලයි මේ සල්ලි එකතු කළේ. එයාට ඕන වුණේ නැහැ ප්රසිද්ධ වෙන්න. එයාට ඕන වුණේ උඹව දිනවන්න විතරයි දුවේ..."
ඒ වදන් අසද්දී මුළු රෝහල් කාමරයම නිශ්ශබ්ද වුණා. එතන සිටි දොස්තරලා, හෙදියන්ගේ දෑස්වලින් කඳුළු කඩා වැටුණා.
සඳමලී තමන් ලබාගත් රන් පදක්කම සහිත උපාධි සහතිකය පුණ්යසිරිගේ පපුව මත තැබුවා. "මාමේ... මං දිනුවා. ඔබතුමා නිසා මං දිනුවා මාමේ..." ඇය ඔහුගේ පාද යුගල අල්ලාගෙන වැඳ වැටුණා.
.
පුණ්යසිරි වෙව්ලන දෑතින් සඳමලීගේ හිස පිරිමැද්දා. ඔහුගේ දෑසින් සතුටු කඳුළු කැට දෙකක් කම්මුල දිගේ බේරී වැටුණා. තමන්ගේ ජීවිතයේ අරමුණ ඉටු වූවා සේ හැඟුණු ඒ උතුම් මනුෂ්යයා, සිනහවක් මුහුණේ තබාගෙනම සදහටම දෑස් පියා ගත්තා.
.
පුණ්යසිරිගේ අවමංගල්යය දවසේ මුළු ගමම හැඬුවා. කැමරාවලට පෙනෙන්නට වැල් බාල්දි බෙදන ලෝකයක, සැබෑ මනුෂ්යකම කියන්නේ ප්රසිද්ධිය නොව, නිහඬ කැපවීමක් බව එදා නුවරඑළියේ ඒ කුඩා ගම්මානයට පුණ්යසිරි මාමා කියා දී තිබුණා..
උපුටාගැනීමකි මුල් හිමිකරුට ස්තූතියි
Comments
Post a Comment