සමහරවිට අපේ ජීවිතවල සිද්ධ වෙන ඇතැම් සිදුවීම් දිහා ආපස්සට හැරිලා බලද්දී, මේක නම් අහම්බයක් වෙන්න බෑ, මේක කොහේ හරි ලියවිලා තිබ්බ දෙයක් කියලා හිතෙන වෙලාවල් ඕනෑතරම් තියෙනවා.
අද මම ඔයාලට කියන්න යන්නේ අන්න ඒ වගේ, ලෝකය පුරාම මිලියන ගණනකගේ ඇස්වලට කඳුළු උනපු, හදවතට දැනුනු සැබෑ ආදරණීය කතාවක් ගැන. මේක අහම්බයකින් පටන් අරන්, දෛවෝපගත හමුවීමකින් කෙළවර වුණු, ලස්සන කතාවක්.
කතාව පටන් ගන්නේ 2004 අවුරුද්දේ. චීනයේ ජීවත් වුණු අවුරුදු පහක විතර පුංචි පිරිමි ළමයෙක්. එයාගේ නම ෂු යැන්ෆෙන්ග් (Xu Yanfeng). පුංචි ෂුට එදා හරිම විශේෂ දවසක්. මොකද එයා එයාගේ ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට තමයි අහස් යානයකට ගොඩවෙන්න ලෑස්ති වෙන්නේ.
අහස පුරා පාවිච්චි වෙන, වලාකුළු අතරින් ඉගිලෙන ඒ ලොකු යකඩ කුරුල්ලා ඇතුලට යනකොට මේ පුංචි ළමයට දැනුනේ පුදුමාකාර කුතුහලයක් සහ සතුටක්. හැමදේම දිහා එයා බැලුවේ පුදුමයෙන්.
ඔය අතරේ මේ චීන ඊස්ටර්න් එයාර්ලයින්ස් (China Eastern Airlines) යානය ඇතුලේ සේවය කරපු හරිම සුහදශීලී, කාරුණික ගුවන් සේවිකාවක් හිටියා. ඇයගේ නම ෆැන්ග් සුවෑන් (Fang Xuan). යානය ඇතුලට ආපු මේ පුංචි, හුරතල් ළමයගේ ලස්සන හිනාවට ෆැන්ග්ගේ හිත ගියා. ඇය හරිම ආදරෙන් මේ පුංචි ෂු එක්ක කතා කරලා, එයාව සතුටින් තිබ්බා.
එක මොහොතක, මේ ලස්සන මතකය සදාකාලිකවම සටහන් කරගන්න පුංචි ෂුගේ දෙමව්පියෝ ෆැන්ග්ගෙන් ඉල්ලීමක් කළා, අනේ අපේ පුතා එක්ක එක ෆොටෝ එකක් ගන්න පුලුවන්ද? කියලා. ෆැන්ග් කිසිම අකමැත්තක් නැතුව, ඒ පුංචි ළමයව ළඟින් තියාගෙන හරිම ලස්සන හිනාවකින් සැරසුණු ඡායාරූපයකට පෙනී සිටියා.
ඒක ඒ වෙලාවේ හැටියට සාමාන්ය, සරල ඡායාරූපයක් විතරයි. ඒ සිදුවීමෙන් පස්සේ දවස්, මාස, අවුරුදු බවට පත්වෙලා කාලය වේගයෙන් ඉගිලුනා. අර අවුරුදු පහේ පුංචි ෂු යැන්ෆෙන්ග් දැන් ටික ටික ලොකු මහත් වෙනවා. හැබැයි එදා පළවෙනි පියසැරියෙන් එයාගේ හිතේ පැලපදියම් වුණු අහස ජයගැනීමේ හීනය එයා වයසින් මුහුකුරා යද්දී අත්හැරියේ නැහැ. එයාට ඕන වුණේ ගුවන් සේවා ක්ෂේත්රයේම රස්සාවක් කරන්න.
එයා මහන්සි වෙලා ඉගෙන ගත්තා. තමන්ගේ හීනය වෙනුවෙන් කැපවුණා. අවසානයේ එයා චීනයේ සිවිල් ගුවන් සේවා පියාසර ඇකඩමියට (Civil Aviation Flight Academy of China) ඇතුළත් වෙන්න සුදුසුකම් ලැබුවා.
කාලය හරියටම 2019 අවුරුද්දට ආවා. ඒ කියන්නේ අර පළමු පින්තූරය අරන් හරියටම අවුරුදු 15කට පස්සේ
දැන් ෂු කියන්නේ තරුණ, කඩවසම් විශ්වවිද්යාලයේ තුන්වන වසරේ සිසුවෙක්. එයාගේ උපාධියේ අවසන් අදියරේ පුහුණුවීම් (Internship) සඳහා එයාට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ එදා එයා පුංචි කාලේ පළවෙනි වතාවට ගිය, අර ඡායාරූපය ගත්ත චීන ඊස්ටර්න් එයාර්ලයින්ස් ආයතනයට
පුහුණුවීම් දිනවලින් එක දවසක්... ෂු තමන්ගේ නව සේවා ස්ථානයේ ඉහළ නිලධාරීන් සහ කාර්ය මණ්ඩලය හමුවෙමින් සිටි මොහොතක්. එක පාරටම එයාගේ ඇස් නතර වුණා එක මුහුණක් ළඟ. ඒ මුහුණ දකිද්දී ෂුගේ හදගැස්ම මොහොතකට නතර වුණා වගේ දැනුනා. මතකයන් අකුණක් ගැහුවා වගේ අවුරුදු 15ක් ආපස්සට දිව්වා.
ෂුගේ ඉස්සරහින් හිටියේ එදා තමන්ව හරිම ආදරෙන් බලාගත්ත, තමන් එක්ක ආදරණීය ෆොටෝ එකක් ගත්ත ඒ ගුවන් සේවිකාව... ෆැන්ග් සුවෑන්..
ෂු වහාම ඇය ළඟට ගියා. ගිහින් තමන් කවුද කියලා හඳුන්වා දුන්නා. පුදුමයකට වගේ, ෆැන්ග්ටත් අර මීට අවුරුදු 15කට කලින් තමන් එක්ක ආදරෙන් හිනාවෙලා ෆොටෝ එකක් ගත්ත පුංචි කොල්ලව මතක තිබ්බා (ඇත්තටම ගුවන් සේවිකාවකට තමන්ගේ ජීවිත කාලෙටම මුණගැහෙන දහස් ගණන් මගීන් අතරින් එක පුංචි දරුවෙක්ව මතක තියෙනවා කියන්නේම ඒක දෛවයේ හාස්කමක් නේද)
මේ දෙන්නගේ හමුවීම එතන හිටපු හැමෝගෙම ඇස්වලට සතුටු කඳුළු උනන්න සමත් වුණා.
මේ අහඹු, ඒ වගේම හරිම සංවේදී සිදුවීම ගැන චීන ඊස්ටර්න් එයාර්ලයින්ස් ආයතනයේ බලධාරීන්ටත් දැනගන්න ලැබුණා. ආයතනය නිකම්ම හිටියේ නෑ. ඔවුන් තීරණය කළා මේ අපූරු බැඳීමට උපරිම ගෞරවය දෙන්න.
ඔවුන් වහාම ක්රියාත්මක වෙලා, ෂුගේ මුළු පුහුණු කාල සීමාව පුරාවටම ඔහුව මෙහෙයවන, ඔහුට ගුරුහරුකම් දෙන උපදේශකවරිය (Mentor) විදියට පත් කළේ ෆැන්ග් සුවෑන්වමයි
අවුරුදු 15කට කලින් අහස් යානයක් ඇතුලේ මගියෙක් සහ ගුවන් සේවිකාවක් විදියට හමුවුණු ඒ සම්බන්ධය, අවුරුදු 15කට පස්සේ ගුරුවරියක් සහ ගෝලයෙක් විදියට, එකම ක්ෂේත්රයක සහෝදර වෘත්තිකයන් විදියට එකතු වුණා. එක තැනකින් පටන් ගත්ත ජීවන රවුම, හරියටම වටයක් කැරකිලා ඇවිත් ඒ තැනින්ම සම්පූර්ණ වුණා.
මේ ලස්සන නැවත හමුවීම සමරන්න, ෂු සහ ෆැන්ග් එකතු වෙලා අපූරු වැඩක් කළා. ඔවුන් 2004 අවුරුද්දේ ගත්ත ඒ පරණ පින්තූරයේ හිටපු ඉරියව්වෙන්ම, ඒ විදියටම අලුත් පින්තූරයක් ගත්තා
ඒ පින්තූර දෙක එක ළඟ තියලා බලද්දී ලෝකෙම පුදුම වුණා. මොකද, අර පුංචි ෂු දැන් ෆැන්ග්ටත් වඩා උස, කඩවසම් තරුණයෙක් වෙලා ඉද්දී, ෆැන්ග් සුවෑන් එදා වගේම කිසිම වෙනසක් නැතුව, ඒ ලස්සන, කාරුණික හිනාවෙන්ම තවමත් බැබළෙමින් සිටියා.
මේ පින්තූර දෙක සහ ඔවුන්ගේ කතාව සමාජ මාධ්ය හරහා ප්රසිද්ධ වෙන්න ගත්තේ ලැව්ගින්නක් වගේ. චීනය විතරක් නෙවෙයි, මුළු ලෝකය පුරාම මිලියන ගණනක් මිනිස්සු මේ කතාව දැකලා තමන්ගේ අදහස් පළ කරලා තිබුණා.
ෆැන්ග් එදා 2004 අවුරුද්දේ ඒ පුංචි දරුවාට දැක්වූයේ ඉතාම පුංචි, සරල කරුණාවක් විතරයි. හැබැයි ඒ පුංචි මොහොත, ඒ දරුවගේ හිතේ ලොකු බලපෑමක් ඇති කරලා, එයාව ඒ ක්ෂේත්රයටම අරන් ඇවිත්, අවුරුදු 15කට පස්සේ ඇයටම ගෞරවයක් විදියට පෙරළා ලැබුණා.
අපි ජීවිතේ මුණගැහෙන හැම මනුස්සයෙක්ටම පුංචි හරි හිනාවකින්, කරුණාවන්ත වචනයකින් සංග්රහ කරන්න ඕනේ ඇයි කියන්න මේ කතාව හොඳම උදාහරණයක්. මොකද අපි දන්නේ නෑ අනාගතයේ දවසක ඒ මිනිස්සු මොන විදියට අපේ ජීවිතයට ආපහු එයිද කියලා.
ඉතින් ඔයාලට මොකද හිතෙන්නේ ඇත්තටම මේක අහම්බයක්ම විතරක්ද? නැත්නම් දෛවය විසින් කලින්ම සැලසුම් කරපු ලස්සන සිදුවීමක්ද? ඔයාලගේ ජීවිතවලත් මේ වගේ අහඹු, ඒ වගේම හිතාගන්න බැරි අපූරු නැවත හමුවීම් සිද්දවෙලා තියෙනවාද?
Comments
Post a Comment